info:
Windkracht is een persoonlijk en muzikaal portret van André Heuvelman, eerste trompettist van het Rotterdams Philharmonisch Orkest en lid
van het Nederlands Blazers Ensemble. De maker van de voorstelling, Cherry Duyns, vermengde zijn inzichten als documentair filmmaker met
zijn kennis van de wereld van de muziek en van de trompet in het bijzonder, zoals verwoord in zijn roman Dante's Trompet (1992).
Op het toneel vertelt André Heuvelman over de trompet als wapen, over de noodzaak muziek te maken, over de angst voor de eerste noot en de
dreigende stotter, over het begin van zijn muzikale bestaan en de onvolkomen hand en arm die hem parten speelden, zijn leven beheersten. En
hoe de wind hem daarbij heeft geholpen. Windkracht gaat over wilskracht, over passie en melancholie. Te zien in de geprojecteerde filmbeelden,
te horen in de speciaal gecomponeerde en gearrangeerde muziek, die live door André Heuvelman wordt gespeeld: Claudio Monteverdi, Henry Purcell, Roger Doyle, Sofia Goebaidoelina, Booker Little en Simon Burgers. Hij vertelt over zijn leven, hij zingt een madrigaal als
countertenor, hij leest proza en poëzie. André Heuvelman zowel muzikant als performer.
Cherry Duyns over Windkracht:
De trompettist als performer
Ik weet zeker dat hij een zaal aan kan. Zijn blik is goed, zijn toon. Zijn aanwezigheid is overtuigend. Spontaan, levensecht. Hij zal over zijn leven vertellen, gebaseerd op een aantal gravende gesprekken die ik met hem heb gevoerd. Over de trompet als wapen, over de noodzaak muziek te maken, over passie, over de angst voor de eerste noot en de dreigende stotter, over het begin van zijn muzikale bestaan en de onvolkomen hand en arm die hem parten speelden, zijn leven beheersten. Maar er zal geen sprake zijn van sentimentaliteit, daar is hij te groot voor. Wel van kwetsbaarheid, te beluisteren in oprechte woorden en zuiverheid van toon. André Heuvelman wil zich laten zien. We zullen hem laten zien. En laten horen.
Een documentair portret op het podium, zo is het al genoemd. Ongetwijfeld is voor deze omschrijving gekozen door mijn achtergrond als documentair filmmaker. Maar voor de volledigheid wil ik niet onvermeld laten dat ik samen met Armando gedurende een periode van vijfentwintig jaar Herenleed heb geschreven, gespeeld en heb vormgegeven, de laatste tien jaar op het toneel, tot in de Berlijnse Schaubühne. Het streven naar de ogenschijnlijke eenvoud, daar waren wij op uit in de vormgeving van onze optredens. En dat staat mij ook voor ogen met Windkracht. Een beeldscherm, een trompet op een standaard, een stoel. En dan alleen nog maar uitgekiend licht.
De openingsscène als voorbeeld. Nana, De Falla’s slaapliedje. Dat zal later terugkeren in de voorstelling als André Heuvelman over zijn kinderjaren spreekt. Over de hand en zijn arm met beperkingen. De hand en de arm die onzeker maakten. André die als jongen fluit speelde, barok, en die toen zijn lerares op een dag zelfmoord had gepleegd, een ontilbare trompet kreeg. Een Lark, van Chinese makelij. Zijn onvolgroeide arm moest sterk worden, dat moest. Hij oefende.
Windsurfen. De wind die hem sterk maakte. De wind die hem kracht gaf. Ergens in het midden van de voorstelling. Op het beeldscherm verschijnt hij surfend. André zit op een stoel, de trompet in zijn handen. Hij kijkt naar zichzelf. We horen Monteverdi. De surfer verdwijnt, in de beeldovergang verschijnt André Heuvelman. Hij leest het gedicht Adem van Osip Mandelstam:
Dit lichaam is mij gegeven – wat moet ik ermee doen,
Zoiets unieks en zozeer iets van mij?
Zeg mij, wie moet ik dank betuigen
Voor de stille vreugde te mogen ademen en leven?
Op het podium zet de trompettist het instrument aan de lippen en improviseert op Monteverdi’s onthutsend mooie melodie. Op het scherm kijkt een zwijgende André Heuvelman toe. Als een engel met een litteken...
Hieronder nog enkele reacties na de 1e serie Windkracht in de kleine zalen van de Concertgebouwen,
“Hoi Andre,
Mijn vrouw Corine verrastte mij een tijd terug met de toegangskaartjes.
En jij verrastte mij met de voorstelling, wat een indrukwekkende (voor mij eerste) kennismaking. Krachtig en kwetsbaar, uitbundig en intiem, herkenbaar en veelzijdig en ... nog allerlei woorden zijn toepasselijk, maar ook; een sympathiek man, zo bleek na de voorstelling in de Toonzaal.
Corine, het was een schot in de roos!
Andre bedankt, tot de volgende keer!”
“Andre , even een bericht om te laten weten dat we van beide voorstellingen genoten hebben. Het was een waar genoegen om gelijk met je te arriveren bij de ingang van Provadja in Alkmaar op 20 dec. en helaas hebben we het biertje met je achteraf moeten missen. De voorstelling daar was intiem door de ambiance van Provadja , kun je niet vergelijken met de grote zaal van het Concertgebouw, maar vooral door je eigen inbreng en openheid, het is net of we je nu een beetje kennen. Bij het Nieuwjaarsconcert waren er een aantal aanknopingspunten met Wind-Kracht maar de tango in Wind-Kracht was veel spannender. Ook de blokfluit met de handen verkeerd om was herkenbaar. We hebben wederom genoten en hopen dat je bij het volgende optreden van NBE op 29 jan. in Amsterdam er weer bij bent. We kijken naar je uit. Tenslotte een heel goed nieuw jaar toegewenst en hopelijk nog heel vaak tot ziens,
groeten
Tineke en Kees Driest
Heiloo”
“WINDKRACHT
Het muziektheater programma Windkracht van trompettist Andre Heuvelman is een volstrekt nieuw soort voorstelling die intrigeert en fascineert en waarin hij zich laat inspireren door de onvoorspelbaarheid van de wind. Het is een muzikaal portret van een bevlogen muzikant die zich in deze productie laat zien en horen als een veelzijdig en uiterst geengageerd voelend mens en artiest. Hij neemt u mee in zijn levensverhaal via het woord en zijn trompet in een sobere, maar effectieve regie van Cherry Duyns. Een diaprojectie, waarin hij op een indringende maar ook speelse wijze wordt geinterviewd en hij op een inventieve manier via het scherm samen musiceert met andere musici, geeft een extra dimensie aan deze intieme maar ook overrompelende onemanshow.
Dat bleek op maandag 17 december 2007 in Musis Sacrum te Arnhem toen een breed publiek zijn verrichtingen met verbazing heeft gadegeslagen. Na afloop van de voorstelling klonk dan ook een zeer enthousiast en gemeend applaus en vrijwel iedereen kwam hem persoonlijk feliciteren met deze verrassende voorstelling die bij het publiek een diepe indruk heeft achtergelaten. Deze zeer persoonlijke, filosofische en boeiende Windkrachtmeting kan ondergetekende dan ook aan iedereen van harte aanbevelen.
Men doet het publiek er een groot genoegen mee, ook omdat dit een avond muziektheater is dat men maar zelden geprogrammeerd ziet.
Benno Brugmans
Artistieke planning Musis Sacrum, Arnhem”
“Ontroerende voorstelling gisteren in de Doelen. Wanneer je altijd tegen windkracht 12 hebt moeten vechten en de wind valt weg is het even wennen, maar dit is een mooi resultaat!
Kees Osinga”
